We hadden ons voorgenomen om een duinwandeling te maken, maar toen we opstonden was de lucht betrokken en besloten we de wandeling bij Egmond uit te stellen en een rondje Geestmerambacht te lopen, om in elk geval een frisse neus te halen. Zo gezegd, zo gedaan. Om half elf parkeerden we bij het Vlasgat en liepen we het recreatiegebied in. Het was er heerlijk rustig (maar niet stil, want op de achtergrond hoorden we het verkeer op de N245).

Gaandeweg ontstonden er scheuren in het grijze wolkendek en kwam de zon even tevoorschijn. We wandelden een stuk langs de Zomerdel (het ‘grote water’) en bij ‘de burcht’ staken we door naar de dijk langs de Kleimeer. Over die dijk kuierden we terug richting auto.

Opeens zag ik iets felblauws bewegen – een ijsvogel scheerde over het water van de sloot en verdween ten slotte achter een flauwe bocht. Natuurlijk bleven we uitkijken voor het ijsvogeltje – en warempel! opeens ontdekten we hem op een tak, 50 m verderop. Ik kon ‘m even rustig observeren met de kijker, maar blijkbaar was het beestje niet helemaal op z’n gemak, want na een minuutje vloog ie op en verdween.

Toen we bijna bij de auto waren, kregen we nog een toetje: een bruine kiekendief vloog vlak voor onze neus op uit het struikgewas en zette zich 200 m verderop neer op een dikke tak van een grote wilg.

Vrijdag ‘deed’ ik – in goed gezelschap – een dagje Gent. We begonnen met een tentoonstelling in het Museum voor Schone Kunsten van olieverfschetsen van John Constable. Stuk voor stuk mooie, sfeervolle werkjes die normaal in het Victoria and Albert Museum in Londen hangen en nu op reis zijn naar aanleiding van de restauratie van een groot werk van Constable.

Na het bezoek aan de tentoonstelling dwaalden we een paar uurtjes door de stad Gent. Opnieuw werd ik aangenaam verrast door de charmes van deze oude Vlaamse stad…die ik mooier en levendiger vind dan mijn geboortestad Antwerpen, geloof ik.

Voor we weer huiswaarts reden, gingen we nog een hapje eten. We belandden, niet ver van het Gravensteen en dus vlakbij het toeristisch centrum van de stad, in Eetkaffee De Lieve, een heerlijke mengeling van een volkscafé, een Engelse pub en een studenteneethuisje, met groene leren banken, enorme spiegels aan de achterwand, géén sfeerverlichting. We aten er lekker en goedkoop. Ik koos voor de ‘stoverij van de kraai op Gentse wijze’ met frietjes (à volonté, zodat mijn disgenoten er ook van genoten;-) en nam rijstpap met donkere cassonade als dessert, dit alles weggespoeld met een glas Keizer Karel, ‘een robijnrood bier met een zoetig en fruitig aroma, een zachte en volle smaak en een zoethoppige afdronk’, aldus de brouwers zelve…

Op vakantie wandel en fiets ik graag en veel. Een betere start van de dag kan ik me niet wensen: smakelijk en voedzaam!

Heet eerste Stuureenfoto thema van 2012 is, geheel in de geest van de tijd: vuurwerk. Helaas heb ik amper vuurwerkfoto’s in mijn collectie en al helemaal geen goede, sprekende vuurwerkfoto’s.

Daarom heb ik de betekenis van het woord vuurwerk wat verruimd tot ‘werk van het vuur’, naar analogie met het woord slagerszoon, dat ‘zoon van een slager’ betekent.

En zo trok ik vanmorgen de duinen bij Bergen in om eens te gaan kijken hoe het er voorstaat met de heidegebieden die twee jaar geleden door een grote brand zijn verwoest. Het werk van vandalen die het vuur aan het werk hadden gezet ten dienste van hun eigen genot. Hoe decadent kun je zijn?

Zoals je kunt zien, is de natuur nog lang niet hersteld van het ‘vuurwerk’…

Vanmiddag werden we in de winkel van de Egmondse abdij opnieuw geconfronteerd met het hoge engelengehalte van dit jaargetijde… Honderden kerststallen en kerststalfiguren en engelen en … En volk, heel veel volk was daar op de been!

De vierde engel (die met het prijskaartje) heb ik maar weggelaten… Jim Shore… Mooi spul maar niet echt voor de smalle beurs. Hoewel er eerlijkheidshalve aan dient toegevoegd te worden dat er véééél duurdere spullen stonden!

In deze tijd van het jaar is de kans groot dat je tegen engeltjes opbotst… Gisteren vierden we kerst bij mijn schoonmama en daar staat elk jaar op de schoorsteenmantel een ‘constructie’ waarin drie engeltjes hangen, die in beweging worden gebracht door de warmte van de kaarsjes eronder. Er zitten ook belletjes in verwerkt, dus de engeltjes vliegen rond en de belletjes jinglen. Kun je het kerstiger krijgen???

… is deze week het passende thema van Stuureenfoto. Ik zou natuurlijk een foto kunnen publiceren van mijn lieve vrouw of dochter – heuse engelen -  maar dat waarderen de dames vast niet. Dus ben ik teruggegaan naar de Südeifel, naar het dorpje Eschfeld, waar Pastor Christoph März, die van 1899 tot 1931 pastoor van Eschfeld was, gedurende 15 jaar (van 1906 tot 1921) werkte aan de verfraaiing van zijn kerk. Geen vierkante cm is onbeschilderd gebleven, de hele bijbel wordt er uitgebeeld!

Eschfeld, een dorp van niks, maar de kerk is zó de moeite waard om ervoor om te rijden of om te lopen… En hier is de foto met de engeltjes: een stukje van het beschilderde plafond.

Ondanks alle kaarslicht en kerstbomen, zijn de lange zomerse dagen beter aan mij besteed dan de korte winterse…Ik tel dan ook de uren af dat de dagen weer gaan lengen. Nog heel even geduld.

Op zoek naar de precieze datum van kortste dag kwam ik terecht op de site van het KNMI. En daar vond ik deze uitleg. Verrassend!

De 22e december, de dag waarop dit jaar de sterrenkundige winter begint, is de kortste dag van het jaar. In deze tijd komt de zon pas om 8u46 op en om 16u30 gaat zij weer onder.

Dit zijn echter niet de uiterste tijdstippen: vanaf 13 december gaat de zon later onder en op 30 december blijft het ‘s ochtends het langst donker. Dat komt doordat de baan van de aarde om de zon geen cirkel is, waardoor de zon in de winter sneller beweegt dan in de zomer. Het gevolg is dat de zon dagelijks iets later door het zuiden gaat.

Lees verder…

Zonsondergang in Lochranza (Isle of Arran, Scotland, zomer 2011)

Deze week is het thema van Stuureenfoto ‘rood en groen’, dit geheel in de kerstsfeer… Maar er is ook zomers rood-en-groen… Deze overvloedige fuchsiahaag fotografeerde ik net bovenPort Ellen, Islay, Scotland.

Vanmiddag, tegen het vallen van de avond, liep ik nog een rondje Kleimeer in het Geestmerambacht. Ik denk dat ik de enige wandelaar was… Het was er wonderbaarlijk rustig. En het werd donker, de avond viel (en de regen even niet).

(Dit is voor het eerst dat ik met de nieuwe software een tekst mét foto’s publiceer. Het wordt nog even zoeken naar hoe ik het wil!)