Jaren geleden las ik in Op Pad een artikel over Oost-Friesland. Zelf woon ik in West-Friesland, althans binnen de Westfriese Omringdijk, want Alkmaar wordt tot Kennemerland gerekend, voor zover ik weet…

Oost-Friesland, eigenlijk Ostfriesland, ligt in Duitsland. Als je ons land verlaat bij Nieuweschans en je buigt voorbij Leer noordwaarts, dan rijd je Ostfriesland in. Deze streek stond al jarenlang op mijn verlanglijstje om er eens lekker te gaan fietsen, en vorige week was het zover! Ik nam mijn intrek in Ferienhof Körtland (klik HIER voor de website) in Dunum, een klein dorp met een mooie bakstenen kerk en een heuse bakkerij. Van daaruit verkende ik dit oostelijk stuk Friesland, waar men gewoon Duits spreekt en dat qua landschap erg lijkt op onze provincie Groningen met een scheutje Friesland. Erg leuk vind ik dat er sprake is van een heuse theecultuur: via de havens van Ostfriesland kwam de thee naar Duitsland!

Hieronder staan een paar foto’s. Als je erop klikt, worden ze vergroot. En als je HIER klikt, krijg je nog meer vakantiefoto’s te zien…

“Moederdag wordt gevierd ter ere van het moederschap. De moderne Moederdag wordt meestal in maart, april of mei gevierd. Dit verschilt echter per land. In Nederland, België en vele andere landen valt Moederdag op de tweede zondag in mei. In de omgeving van Antwerpen wordt Moederdag op 15 augustus (Onze-Lieve-Vrouw Hemelvaart, Sainte- Marie of Moederkesdag) gevierd, sinds 1913. In Frankrijk is het Moederdag op de laatste zondag van mei – tenzij Pinksteren op die dag valt, dan is het de eerste zondag in juni. In Spanje wordt El día de la Madre de eerste zondag in mei gevierd. In het Verenigd Koninkrijk valt Moederdag op de vierde zondag van de vastenperiode, dus drie weken voor Pasen.
In gezinnen die Moederdag vieren staat de dag tegenwoordig in het teken van het verwennen van moeder. Ze krijgt veelal ontbijt op bed en cadeaus en huishoudelijke taken moeten, voor zover dat niet al gedaan werd, door vader en de kinderen worden verricht. Vaak hebben de kinderen op school of op het kinderdagverblijf cadeaus gemaakt. Vaak wordt ook oma op deze dag bezocht.”

Tot zover Wikipedia… Niks aan toe te voegen, behalve het katholieke oerbeeld van de moeder – met haar zoon. Een prachtig beeld dat in de zgn. Recevresse staat van de basiliek van Avioth (Gaume, Noord-Frankrijk) om de pelgrims, op weg naar Santiago de Compostella te verwelkomen.

De eerste vakantieweek zit er al op. Het was een interessante week, waarin we amper hebben gewandeld maar wel veel hebben rondgereden en vele plaatsen (her)bezocht hebben. Wie de foto’s wil zien, kan HIER klikken.

Een weekje op vakantie, dus er even tussenuit – maar gelukkig heb ik foto’s gemaakt die naadloos in de thema’s van stuur-een-foto passen…

Verkiezingen in Frankrijk!

De laatste rit – in Belgenland kan dat stijlvol!

Hoe langzamer je reist, hoe meer oog je hebt voor de details in het landschap. En hoe makkelijker je ook de tijd neemt om de details vast te leggen… Omdat het stuur-een-foto-thema van deze week ‘details’ is, zie je hieronder een kleine selectie van detailfoto’s. Allemaal genomen tijdens onze meivakantie 2010 in de Pfalz.

Ik weet niet hoe het kwam. Meestal heb ik na het eten de puf niet om het huis nog te verlaten, en zeker niet als het waait en regenachtig is. Liever hang ik lekker loom van het glas wijn bij de warme maaltijd op de bank. Vanavond echter was het anders.

Ik weet niet hoe het kwam. Ik stapte in de auto en tufte met een genoegzaam gangetje langs het Noord-Hollands Kanaal naar het Vlasgat. Een paar Dexter runderen stonden me meewarig aan te staren toen ik uitstapte en het prompt begon te regenen. Ik voelde de wind in mijn haren en de druppels in mijn gezicht en ik liet de paraplu lekker in mijn rugzakje zitten en genoot.

Ik maak eigenlijk altijd hetzelfde rondje als ik daar, bij de Kleimeer, ga wandelen. Met kleine variaties. Het was vanavond niet anders. En, zoals altijd, waren de kleuren anders dan anders. Zo is elke wandeling daar anders. Anders. Ik ben geen man van ‘steeds hetzelfde rondje’. Maar met de Kleimeer is dat… anders.

Onze voorlaatste dag in Angus begint grijs. Op het programma staat: ronddwalen over het Dun Estate, daarna naar Fettercairne om de bestelde fles whisky en het bijpassende nosing glass op te halen, en dan naar Arbroath om langs de kust te wandelen. En zo geschiedt.

Tegen alle verwachtingen in opent het wolkendek zich. We wandelen over het mooie kasteeldomein dat bekend staat om zijn velden sneeuwklokjes. En inderdaad, in het park met romantische vallei slingeren dito paadjes zich tussen deze tere, groenwitte bloempjes. Maar er groeit en bloeit meer!

Rond elf uur stappen we in onze huurauto en rijden over rustige de binnenwegen, die inmiddels vertrouwd beginnen aan te doen, naar het dorpje Fettercairn waar we behalve onze bestelling ophalen ook een lunch genieten in een lokaal etablissement, dat in het gastenboek in South Stables wordt aangeraden. Vóór we naar huis vertrekken, raad ik het toekomstige gasten af: duur, saai, matige bediening… Jammer!

Maar… niet getreurd! De zon schijnt uitbundig en we rijden naar Arbroath. We parkeren aan het begin van de cliffs (bij de toiletten uit een vorige verhaal…) en maken een mooie wandeling boven de zee. De rode zandstenen rotskust ligt te gloeien in de late middagzon. Een mooi contrast met het koelblauwe zeewater…

Opeens schuift er een walgelijk dik wolkendek voor de zon. Ik heb het niet zien aankomen, dus dat is een buitengewoon onaangename verrassing; een aanval in de rug. Ach ja, we hebben vandaag veel meer zon gekregen dan de weermannen en -vrouwen van de BBC ons hadden beloofd, dus we mopperen niet.

Op de terugweg hebben we nog een bijzondere ontmoeting: een paraglider die kunstjes vertoont. Dat klinkt nou wel wat denigrerend, maar zo is het niet bedoeld. De man laat zien hoe hij zijn parachute beheerst: hij springt van paaltje naar paaltje en landt elke keer keurig op het topje! Hij vertelt wel heel erg graag over zijn sport en zijn deskundigheid. Gelukkig voor ons bedenkt hij dat hij een afspraak heeft: hij moet vanavond een fotoreportage maken. En wij willen nog wel een potje Arbroath hot smoked salmon paté gaan kopen, dus dat komt goed uit!!

Ik associeer Pasen altijd met een lekker lang weekend. Vroeger – toen ik nog thuis = bij mijn ouders woonde – trokken we er met Pasen altijd drie dagen op uit. Meestal gingen we naar de Ardennen. De enige link met het Paasfeest was dan een ei bij ‘t ontbijt… Trouwens, al schrijvend doemen toch ook herinneringen op van Pasen aan zee, en van eitjes zoeken enzo. Maar die beelden blijven vaag, ik kan ze niet goed terughalen. Oh ja, toch nog een herinnering, van toen we klein waren (lagere schoolleeftijd, vermoed ik): elk van de (vier) broers kreeg een soepbord met chocolade paaseieren: kleinere en grote, alle hol en bij voorkeur gevuld met kleine gekleurde suikerbolletjes zodat het net rammelaars leken. De week na Pasen mochten we die eieren dan in stukjes breken en er ons brood mee beleggen.

Toen de (mijn) kinderen klein waren, gingen we met Pasen niet weg. Wel kochten we een hoop kleine, gevulde chocolade-eitjes en die verstopte mijn vrouw bij voorkeur in de tuin, maar de weergoden werkten niet altijd mee en dan werd er binnen gezocht. Ik houd een trauma over aan het tellen van de eitjes. Het aantal gevonden en het aantal verstopte eitjes klopte NOOIT en daar werd dan nog de hele dag over gepraat… Afijn, die tijd hebben we gehad.

Nu beperkt Pasen zich tot tweemaal een lekker paasontbijt (of -brunch), paasservetjes en andere paasversierselen… En dat vind ik prima. Ik heb, merk ik, niet zoveel met Pasen. Behalve dan die vrije dag – een lekker lang weekend! We moeten Pasen dus vooral blijven ‘vieren’…

We hebben dit seizoen maar een zestal voorstellingen geboekt in ons Alkmaarse theater, en het toeval wil dat ik de afgelopen dagen twee avonden na elkaar naar De Vest toog…

Al de hele week had ik me verheugd op het concert van Crsitina Branco, dat de uitnodigende en spannende titel “Fado-Tango” voerde, net als haar nieuwe CD. Ik ben een warm liefhebber van tangomuziek, en ik mag graag meegevoerd worden op de emoties van de fado… Een Portugese zangeres die deze twee wil verbinden, staat m.i. zonder meer garant voor een avond spannend luistergenot.

Waren mijn verwachtingen te hoog gespannen? Was ik, na een drukke werkweek, te moe? Teleurgesteld ging ik die avond weer naar huis. Met zwoele stem en ingestudeerde zuchtjes praatte Cristina haar liedjes aaneen. Vervolgens bracht ze met technische perfectie haar in mijn oren zielloos klinkende liedjes ten gehore. De vakkundige muzikanten begeleidden al even volmaakt en braaf hun Cristina… Van verscheurende en vurige emoties was werkelijk geen spoor te bekennen… Daar kwam nog bij dat Branco het na een uur genoeg vond. Ik was verwonderd dat het publiek er nog twee bisnummertjes uit kon persen die niet op haar nieuwe cd staan – dat waren meteen ook de beste liedjes van de hele avond… Nog voor tien uur zat ik weer thuis op de bank – 26 euro en een illusie armer.

Hoe anders verliep de zaterdagavond! Syb van der Ploeg, Kayak zanger Edward Reekers,  singer-songwriter Maarten Peters en Alkmaars talent Brenda van Aarsen vormen samen de vier gezichten van The Best of Britain. Zij worden begeleid door een goede vijfkoppige live band. Die bestaat uit Jeff Zwart (gitarist), Johannes Adema (bassist & contrabas), Peter Deiman (drums & percussie), Hubert Heeringa (EWI, saxofoon & viool) en Paul Bergman (keys).

Deze acht heren en één dame brandden los met een geweldige Beatlesmedley. De zaal stond meteen in vuur en vlam en bijna drie uur lang luisterden we naar, dansten op en zongen mee met liedjes van Pink Floyd, Deep Purple, Adèle, Gerry Rafferty, John Miles, David Bowie, Amy Winehouse, Phil Collins, the Rolling Stones, the Police, 10CC, the Kinks, enz. enz. enz. Bezweet, opgetogen, verhit, voldaan… reden we intens tevreden rond middernacht naar huis. Dat was andere koek dan Branco!

Ik hoop dat het succes van het concept ‘The Best of Britain’ aanleiding geeft tot méér. Er zit nog genoeg in het Britse vat om gedurende vele jaren mooie voorstellingen te maken… the Cure, the Who, Blur, Oasis, ik kan nog wel even doorgaan met het noemen van artiesten en liedjes die ik gisteravond miste… maar ik laat het hierbij. Op de website www.thebestofbritain.nl vind je meer informatie en op YouTube zijn 17 filmpjes te vinden. Leuk!

De Stelling van Amsterdam. Het Noord-Holland Pad. Waar wij vanmorgen parkeerden, nl. bij het kerkje van Krommeniedijk, komen deze beide routes samen. En gedurende veertien lange kilometers blijven ze samenlopen. Laat dat nou net het stuk zijn dat Barney en ik (Fred?) vandaag willen gaan lopen. De fietsen worden achtergelaten tegen een heg aan het begin van de kilometerslange Dorpsstraat van Assendelft, vlakbij het Noordzeekanaal (buurtschap Buitenhuizen). Vervolgens wordt de trouwe Mazda geparkeerd bij het hogergenoemde kerkje.

Het is lekker fris en af en toe piept de zon door de wolken. Over dijkjes slingeren we door het landschap. Aan de horizon tekenen zich allerlei herkenningspunten af die we associëren met ritjes over de A9 en de N8. Grappig om deze ‘bakens’ vanuit een heel ander perspectief te zien.

Het Fort bij Krommeniedijk kunnen we alleen van ver bekijken, maar bij Fort aan den Ham is een poortje los en dus overtreden we gezellig de wet om het fort van dichtbij te zien en te fotograferen. Er heerst complete rust, ondanks het feit dat het verkeer op de N8 een paar honderd meter verderop langs raast. Twee werelden…

De route gaat verder over hoge, geasfalteerde dijken en de frisse noordwestenwind houdt ons koel. De grote poort van Fort bij Veldhuis staat open. Vrijwilligers zijn bezig met de voorbereidingen voor het ‘toeristisch seizoen’ dat loopt van pakweg april/mei tot september/oktober. Veel forten (en andere bouwwerken van de Stelling) zijn dan in de weekends geopend. Het is echter altijd raadzaam om de openingstijden te checken! Wij mogen ons in de luwte van het fort zetten om de meegebrachte broodjes naar binnen te werken. Ik kies voor een muurtje, Barney verkiest een oude vuilnisbak. Verschil mag er wezen.

We hebben nog 8,1 km voor de boeg… Die kilometers gaan grotendeels over gras en dat is een verademing. Eerst loop je over de kruin van een oude geniedijk en vervolgnes de Niewendijk, en dan loopt de route over de teen van de Noorder IJ en Zeedijk. Er lijkt geen eind te komen aan die dijk, intussen is de zon verdwenen en eerlijk gezegd is er geen bal aan, aan dit stuk… Maar het hoort erbij, houden we onszelf voor (de gek).

Om drie uur zitten we op ons stalen ros. De hele dorpsstraat van Assendelft uit, en dan door het dorp naar Krommeniedijk. Moe maar tevreden (zo hoort het toch!?) installeren we de fietsen op het rek en onszelf in de auto. Het is bijna vier uur. Op naar huis. ‘t Is mooi geweest. Begin juni gaan we een heel weekend op pad – maar dat wordt niet Stellinglopen, vrees ik.